Gdy zasiadam, aby napisać kilka slów z dnia dzisiejszego jest godz.16.00. Przyszedłem do Azofra ok.15.00.
Dziś miało być o pielgrzymowaniu do Św. Jakuba w pojedynkę. To tutaj temat bardzo widoczny. Ale podczas końcówki marszu dnia dzisiejszego pojawiła sie lekcja Camino - to jest właśnie to co daje Camino - uczy, zmusza do myślenia. Pierwsze to spostrzeżenie: Ostatnie dwie godziny marszu dały mi dużo do myślenia. Za miastem Najera, gdy zostało juz niewiele ok 8 km. do Azofra teren może nie był zbyt trudny, ale w palącym słońcu (ok. godz. 13.00 i  +35˚C) zaczął dość mocno falować. Góra- dół, dół - góra. Zresztą tu jest niewiele terenów płaskich. Albo się idzie pod górę albo w dół. I tyle. I spostrzegłem, że juz mnie nie złości, nie denerwuje, kolejne ostre zejście aby nagle zobaczyć, że zbliża sie jeszcze bardziej ostre podejście. Skoro jest to trzeba zejść, skoro jest to trzeba podejść. Camino uczy przyjmowania tego co jest, gdy nie mam na to wpływu. Jest kolejne zejście trzeba zejść, jest kolejne podejście trzeba podejść. I tyle. Nie ma sie co złościć ani denerwować. Trzeba podejść i tyle. To w życiu bardzo pomaga. I ta droga Camino tego nas uczy. Spokoju. Ale ważniejsza lekcje dostałem - zresztą dla mnie, nie była to lekcja nowa, ale utwierdzająca - gdy idąc tak w upalnym słońcu spostrzegłem że na całym odcinku nie ma żadnych drzew, a więc żadnego cienia. Nie można sie nawet zatrzymać, bo to jeszcze gorsze niż cały czas iść. Wokół były same winorośle. Całe hektary. I nagle spostrzegłem dla siebie odkrywcza prawdę. Winorośla rosną, dojrzewają i dają wyborne wino tylko w krajach gdzie jest dużo słońca. Takim krajem jest Hiszpania. I gdy sie przygladałem, spostrzegłem, że grona nie są na słońcu. One są ukryte w cieniu i chłodzie liści. Winogrona choć są niewysokie maja dużo i duże liście. I dają cień gronom. Na czystym słońcu z gron nic by nie było. Zostałyby wypalone. To liście decydują o jakości gron. I to jest niesamowite spostrzeżenie. 
Liść wystawia sie wręcz na spalenie, aby grona były najlepszym owocem. I spostrzegłem, że o tej porze dnia liście na pełnym słońcu są juz takie oklapnięte, jakby życie z nich uchodziło dla winogrona. Bo ono jest celem całego krzewu. Jak Boża natura jest mądra, logiczna. Ile w tym jest sensu. Oddać życie, poświęcić sie dla czegoś ważniejszego. Znać swoją rolę, swoje miejsce w życiu. Co by było gdyby liście powiedziały: my też mamy prawo do cienia. Niech grona nas osłaniają. To jest iście nauka Pana Jezusa: "Jeśli ziarno pszenicy nie obumrze, zostanie samo, ale jeśli obumrze przyniesie plon obfity" lub " Kto kocha swoje życie na tym świecie ten je straci, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie ten je zachowa na życie wieczne" Patrzę na te winorośl i myślę o dzisiejszym nastawieniu. Wszyscy chcą być równi, wszystkim sie to samo należy. Nikt nie chce być liściem wszyscy chcą być winogronami. Tylko co z tego będzie. Gdzie tu jest mądrość i sens. I już słyszę jak niektórzy oburzeni powiedzą: to ksiądz nie jest za RÓWNOUPRAWNIENIEM??? Za mądrym - tak. Za głupim - nie. Irytuje mnie głupi i prostacki feminizm. To nie ma nic wspólnego z mądrością. I w tym mnie utwierdza winny krzew na drodze Camino. Wszystko jest po coś. Wszystko ma swój cel i sens. Każdy ma swoje miejsce i role do spełnienia. Czy rola liscia jest nieważna. Czy grono by dojrzało gdyby nie poświecenie liścia. Jaki by miał sens krzew, grono, gdyby nie ofiara liścia. Ktoś powie, ale dziś politycznie!!! Nie, to nie jest polityka, to jest odwieczna mądrość.  I Camino daje też to: Odwagę, że inni mogą uważać inaczej, a ja i tak wiem, ze prawda jest taka. Każdy jest tu wielki i niezastąpiony: i krzew, i liść, i grono. I tylko z takiego porządku będzie doskonałe, wyborne wino.
Ufff, ale dałem czadu. Ale to nie jest na żaden pokaz. W tym utwierdza mnie dziś Camino. I takie jest Camino. Jeszcze zobaczycie!!